Poems

wiem że boisz się że…
wiem że boisz się
mnie

takie jak ja nazywają
niemym świadkiem
ale ja nie jestem niema
nie słyszysz…?
nie pozbawisz
mnie języka
szmerów plusków
choć nie pojmujesz
od dziesięcioleci
nieprzerwanie odpowiadam
na niezadane pytania
opowiadam
dodając wciąż nowe zakola
podążając za swoim nurtem
i podążając za tobą

nie czuję się winna
choć wierni ci posłużyli się mną do kolejnego
chrztu
do spłukania spopielonych resztek
choć utopiłeś we mnie nadzieję
na radość dzieci
choć posłużyłam ci za barierę
za którą ukryłeś swój strach
i nędzę
i zbrodnie
choć wykorzystałeś mnie
nie

czyżbym się przesłyszała?
czy potrafię oczyścić to
co uczyniłeś innym
i sobie?
puk puk
potrafię
czy obmyję i oczyszczę?
mogę tylko wygładzić kamień
wrzucony w odmęty
przez bezradne dziecko
które zapomniało co to

Prawda jest cicha
cicha jak noc
pieni się, drży, prycha i skrzy
jak liść, jak śnieg, jak strumień, jak kot
Miłość jest cicha
cicha jak dzień
kiedy słuchasz i słyszysz
kiedy usuwasz się w cień
jak on, jak my, jak wy, jak Ty

Ołowiana, bo ciąży.
Kulka, bo się przetacza.
Pojawia się w lewej komorze,
w palcu serdecznie pukającym się w czoło,
w prawej półkuli.
Wyjść – nie chce…
Ołowiu nie sposób przekuć, można zeń odlać – serce.
Kulka nie kula, bo tkwi w lufie przytkniętej do skroni,
a nie przytroczona do stopy.
Załatwia sprawę sprawnie, raz na zawsze.
Ołów to ból – kulka ciężko wzdycha.
Kulka nie kuleczka, bo aż tak blisko nie jesteśmy,
chociaż pulsuje mi w żyłach,
w stopie
desperacji i spokoju
Ołowiem kuleje we mnie.
Kulko, kulo, kuleczko
– wznieś za mnie toast z ołowianej mgły.